Shopping Cart
Your Cart is Empty
Quantity:
Subtotal
Taxes
Shipping
Total
There was an error with PayPalClick here to try again
CelebrateThank you for your business!You should be receiving an order confirmation from Paypal shortly.Exit Shopping Cart

De blauwe vlinder

Mijn praktijk heet De blauwe vlinder ter nagedachtenis aan mijn schoonmoeder.

Toen zij overleden was, zag ik haar als blauw lichtje bij haar dierbaren. Blauwe vlinders kwamen op mijn pad. Op de dag dat wij ons huis kochten, waar mijn schoonmoeder woonde, stonden achter het huis blauwe vergeet-me-nietjes.

De kleur blauw staat voor geloof en vertrouwen. Blauw vraagt je om tot rust te komen, in jezelf te keren en harmonie te zoeken met jezelf en jouw omgeving.


De kleur, de blauwe vlinders en vergeet-me-nietjes staan voor wat ik wil voor jou: Je bent uniek, je wordt gezien en gehoord én je bent goed zoals je bent.

Ellie

Bomen, planten, bos; de natuur als kind was ik graag buiten. Het was de plek waar ik het meest mezelf kon zijn. Er waren namelijk veel dingen die ik niet begreep. Ik voelde veel van anderen aan. Als er iemand bijvoorbeeld pijn had, dan had ik ook pijn op precies dezelfde plek. Doordat ik geen idee had dat veel wat ik voelde niet van mij was, voelde ik me anders, maar ik kon de vinger er niet op leggen.

Op de basisschool werd dit gevoel erger. Mijn moeder werd getipt over nieuwetijdskinderen. We zijn er samen over gaan lezen. De herkenning was er, er viel veel op zijn plaats!


Na het voortgezet onderwijs volgde ik in Vught de opleiding bloemsierkunst. Mijn HSP speelde meer en meer op. Altijd had ik last van iets. Eerst nam ik pijnen over, later zag ik overledenen. Rond mijn 17e was dit het sterkst en hierdoor was ik angstig, wat was het? Wat kon of moest ik hiermee? 


Steeds meer werd ik me bewust van mijn HSP, maar hoe hiermee om te gaan? In deze tijd kreeg ik last van mijn gewrichten. Dat betekende dat een carrière in een bloemenzaak er voor mij simpelweg niet in zat. Het groen zat in mijn bloed, dus daar wilde ik geen afstand van doen. De lerarenopleiding voor groen onderwijs bood uitkomst. Hiermee kon ik het vak overbrengen op anderen. Ik koos ervoor om kinderen met een specifieke zorgbehoefte op te leiden; denk aan kinderen met een gedragsproblematiek of een lichamelijke beperking. Ineens leken puzzelstukjes in elkaar te vallen. Heel veel lesstof was voor mij vanzelfsprekend, daar hoefde ik niet voor te leren. Met mijn diploma op zak ging ik als docent bloem, groen, biologie, natuur- en scheikunde aan de slag. Hier liep ik herhaaldelijk vast, ik voelde veel, signaleerde, maar kon niet concreet maken waarom een kind wel of niet mee kon.


Van daaruit ging ik aan de slag op het voortgezet speciaal onderwijs, als onderwijs assistente. Veel leerlingen hadden hier een stempel. Voor mij klopte dit niet. Er werd gekeken vanuit deze stempels en niet naar de persoon zelf. Mijn doel was om met een andere insteek naar de leerlingen te kijken. Ik wilde ze 'loskoppelen' van hun stempels en ze op die manier meekrijgen om hun dromen uit te laten komen (een stempel is er niet voor niets, deze neem ik mee in de begeleiding). In die tijd was ik zwanger van onze zoon Theike. Zeven weken na de bevalling begon ik, ondanks dat ik niet lekker in mijn vel zat, als docent groen op het speciaal onderwijs. Hier werd ik lang niet altijd serieus genomen door collega’s. Herhaaldelijk kaartte ik dingen aan voor leerlingen om ze verder te helpen. Als dit niet op hun vertrouwde pad lag, dan werd er niets mee gedaan. Toen een leerling tijdens een les met materiaal gooide, waarmee je iemand knock-out krijgt, was het voor mij genoeg. Deze verantwoordelijkheid wilde ik niet dragen naar mede- leerlingen en voor mezelf. Op deze manier kon en wilde ik niet werken.


De bevalling van onze zoon verliep vlot, maar daarna verloor ik drie liter bloed. In de nacht kreeg ik een dubbele bloedtransfusie. Het ‘nieuwe’ bloed voelde als modder in mijn lijf. Dit heeft er mede voor gezorgd dat ik in een depressie raakte. Voor de bevalling had ik aangegeven dat ik snel een ijzertekort kreeg. Hier werd niets mee gedaan. De dag na de bevalling werd ik ontslagen uit het ziekenhuis. De kraamzorg liet me vervolgens de eerste dag direct naar beneden komen. Ik had geen idee wat goed was voor me, dus nam het aan als de normaalste zaak van de wereld. ’s Nachts gaf ik borstvoeding, het enige wat ik dacht: Neem hem mee, ik hoef hem niet.


Ik modderde door, kreeg mijn energie niet op peil. Ondanks dat probeerde ik het leven weer op te pakken, totdat mijn lichaam aangaf, tot hier! Mijn hartslag was heel hoog, ik was totaal op. Van de huisarts kreeg ik oxazepam. Dit haalde de scherpe kantjes eraf en er werd hulp ingeschakeld (dit liet lang op zich wachten). De groepstherapie die ik kreeg paste niet bij me. Vanuit mijn werk kreeg ik een coach. Eindelijk werd ik gezien en gehoord.

Door mijn postnatale depressie met PTSS kreeg ik het niet klaar om op kraamvisite te gaan bij anderen. De angst dat ik zou voelen wat ik zelf had gevoeld, kon ik niet aan. De relatie tussen mijn man en mij was niet langer houdbaar. Samen met onze zoon ging ik het huis uit. Het was een heftige tijd. Alle zorg deed ik zelf en ik mocht tussendoor niet slapen om mijn ritme te houden. Hoe slecht ik me ook voelde, ik wilde geen antidepressiva. Dit onderdrukte alleen en pakte de oorzaak niet aan. Op eigen kracht wilde ik hieruit komen. Mijn wereld was zwart en dof. Zelfs de telefoon vasthouden was al te zwaar. Alles ging langs me heen en mijn toekomst leek uitzichtloos. Dit diepste punt gun ik mijn ergste vijand niet.


Via het UWV doorliep ik in deze periode een re-integratietraject. Mijn interesse in nieuwetijdstherapie was er al. In eerste instantie begon ik de opleiding, zodat ik steun kon bieden aan de jeugd in het onderwijs die niet gezien en gehoord wordt. In mijn ogen is namelijk iedereen gelijk. Of je nu multimiljonair bent of een zwerver.

Door mijn ‘zwarte’ ervaring kreeg ik een nieuw inzicht; mensen helpen te voorkomen dat het zwart en zwaar wordt. De opleiding was voor mezelf ook een bewustwording, een groeiproces. Ik kreeg inzichten waarom dingen waren gegaan zoals ze gegaan waren.

Uiteindelijk heeft het jaren geduurd voordat ik kon zeggen: ‘Ik hou van mijn kind’. Mijn man en ik zijn door veel te praten en doordat ik mijn grenzen kon aangeven weer bij elkaar. Onze liefde is zelfs nog bezegeld met een dochter.

Al deze levenslessen kan ik nu doorgeven als ervaringsdeskundige.


Dat doe ik altijd vanuit en met groen. In de natuur ligt mijn hart. Daar kan ik me aarden, blijf ik met de voetjes op de grond en ontlaad me. De natuur heeft zoveel te bieden, niet alleen voor mezelf, maar ook voor jou. Als je je bewust wordt wat natuurlijke materialen voor je kunnen betekenen en wat voor een belangrijke factor de natuur kan spelen in je dagelijkse leven, dan wil je niet meer zonder. Dat leer ik je graag zodat je vanuit jouw kracht weer voldoening haalt uit jouw leven.

0